Στις 8 Οκτωβρίου έλαβε μέρος η ετήσια ISD συναυλία προς τιμήν του 'Ηρωα του Φυλετικού μας Αγώνα, Ian Stuart Donaldson, για τον οποίο τα πολλά λόγια είναι περιττά. Η όλη εκδήλωση δεν περιορίστηκε μόνο στο βράδυ της 8ης Οκτώβρη, καθώς συναγωνιστές από κάθε γωνιά της Αυστραλίας κατέφθασαν στην Μελβούρνη ήδη απο την Πέμπτη 6/10 και οι τελευταίοι έφυγαν στις 10/11 του μηνός. Αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη παρουσία στην εκδήλωση έγινε απο τους συναγωνιστές της Νοτίου Αυστραλίας (Blood and Honour SA Division, Creativity Alliance και Australia First). H πρώτη μάζωξη έγινε αργά το βράδυ της Πέμπτης όπου ακολούθησε γεύμα και συζήτηση. Την Παρασκευή όταν και εφτασαν τα τελευταία ατομα, το ξενοδοχείο στο οποίο έγινε η διαμονη των συναγωνιστών, κυριολεκτικά έμελλε να κάνει τον ιδιοκτήτη να αναθεωρήσει για το λάθος που έκανε. Μπύρες, μπύρες και πάλι μπύρες ήταν το κύριο συστατικό της Παρασκευής με 24ωρη Oi!/R.A.C μουσική υπόκρουση! Ας περάσουμε τώρα στο ζουμί της υπόθεσης και την βραδιά που περιμέναμε όλοι εδώ και μπόλικους μήνες. Κατά τις 1 το μεσημέρι αφού ξυπνήσαμε με hangovers, ετοιμαστήκαμε κακήν κακώς για την τελική συνάντηση με τους υπόλοιπους συντρόφους πριν την αναχώρηση. (Να σημειωθεί εδώ ότι κανείς μας δεν γνώριζε την τοποθεσία για λόγους ασφαλείας, και μας φανερώθηκε μισή ώρα μόλις πριν την μετακίνηση μας στον χώρο όπου έλαβε μέρος το γεγονός). Φθάνοντας λοιπόν κατά τις 5 το απόγευμα στον εξαιρετικά διακοσμημένο χώρο, είχαμε την ευκαιρία να τσεκάρουμε τα δεκάδες wp/ns μουσικά cd, από παλιά συλλεκτικά όπως το ''Your Loss Is Our Gain'' των θρυλικών White Pride, μέχρι όλες τις πρόσφατες κυκλοφορίες στον χώρο. Επίσης συναγωνιστές είχαν την ευκαιρία να προμηθευτούν έντυπα και t-shirts. Όλα αυτά είχαν ως σκοπό την φρεσκάδα της ns γκαρνταρόμπας μας αλλά και συνάμα, για την οικονομική ενίσχυση του τοπικού Κινήματος. Η συναυλία ξεκίνησε γύρω στις 7.30 και κάτι, με την εμφάνιση μιας νέας NSBM (National Socialist Black Metal) μπάντας, τους Waffenbruder οι οποίοι και έκαναν την πρώτη τους live εμφάνιση. Γενικότερα, αν και δεν είμαι και ιδιαίτερος φαν της black metal σκηνής, πιστεύω πως οι Waffenbruder έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό παρά τις πρόσφατες αποχωρήσεις 2 εκ των βασικών μελών τους. Κομμάτια όπως τα: ''Adolf Hitler, Saviour of the Aryan Race'', ''The Oath'' ξεχώρισαν από τα τραγούδια που επέλεξαν να μας παρουσιάσουν. Η παρθενική δουλειά των Waffenbruder ονομάζεται ''This Time The World'' και θα ειναι έτοιμη για κυκλοφορία στις 22/12/2011 μέσω της WAR DOCTRINE. Aμέσως μετά τα ηνία έλαβαν διαδοχικά οι Ravenous και οι Open Season, δύο ''παλαίμαχες'' μπάντες στην R.A.C. μουσική σκηνή της Αυστραλίας. Από τα κομμάτια των Ravenous ξεχώρισαν τα ''The Battle Goes On'', καθώς και το αγαπημένο μου ''Questions of Existence'', τα οποία θυμίζουν μίξη καθαρόαιμου Oi!/R.A.C με hatecore. To κοινό είχε ήδη αρχίσει να ζεσταίνεται και ήδη τα πρώτα moshpits (αν και χαλαρά στην αρχή) έκαναν την εμφάνιση τους.
Σειρά είχαν οι εξίσου θρυλικοί Open Season και ήταν αυτοί που ζεστάνανε για τα καλά το κοινό με εξαιρετικά κομμάτια όπως το ''Australian National Socialist'', το ''Southern Comfort'', το ''The Slag'' και το ''Kill The Poofs''. Φοβερός ήχος, φοβερές εκτελέσεις και γενικότερα μια πολύ καλή παρουσίαση. Η μπύρα, τα pogo και τα moshpit έδιναν και έπαιρναν, παρολαυτά, όλοι περίμεναν την εμφάνιση της -κατα γενικής ομολογίας- καλύτερης μπάντας της Αυστραλιανής σκηνής, τους Deaths Head.
To τι έγινε μόλις ξεκίνησε ο Jesse να τραγουδάει το ''Iron Warmachine'', απλά δεν περιγράφεται. Το γεγονός ότι 30 περίπου άτομα έλαβαν μέρος στο moshpit σε έναν περιορισμένο χώρο απλά τα λέει όλα. Αίμα, ιδρώτας και μπύρα τα βασικα συστατικά! Οι Deaths Head ξεχώρισαν για ακόμη μια φορά με την εξαιρετική φωνή του τραγουδιστή, τα πολύ καλά ντραμς και την καλή επίσης κιθάρα η οποία έμελλε να ξεσηκώσει τους πάντες! Εξαιρετικής ποιότητας κομμάτια όπως το ''Embrace of the tomb'', το ''Swastika'', το ''The valkyries have flown'' και το -αγαπημένο- ''Annihilation'' μεταξύ άλλων, απογείωσαν κυριολεκτικά την βραδιά. O Jesse έδωσε τον καλύτερο του εαυτό (οπως και τα υπόλοιπα παιδιά άλλωστε) και κάπως έτσι έκλεισε η συναυλία. Καθ'όλη τη διάρκεια, έγιναν επίσης διασκευές ιστορικών κομματιών των Skrewdriver γενικότερα όπως το ''Mr. 9 to 5'', το ''Blood & Honour'', το ''Street Fight'' και το θρυλικό ''White Power''. Προς το τέλος της συναυλίας δόθηκε επίσης 1 λεπτού σιγή προς τον αδικοχαμένο μάρτυρα του Εθνικοσοσιαλισμού. Η προσέλευση του κόσμου ήταν εξαιρετική και μια από τις καλύτερες εις ότι αφορά την μαζικότητα τα τελευταία 5 χρόνια τουλάχιστον, ενώ ήρθανε και άτομα από τη διπλανή Νέα Ζηλανδία. Μετά την συναυλία, η οποία τελείωσε κατά τις 11-12 το βράδυ κατευθυνθήκαμε άπαντες προς το ξενοδοχείο όπου η συναυλία κυριολεκτικά συνεχίστηκε μέχρι πρωίας. Skrewdriver στο φούλ, άφθονη μπύρα και εκλεκτές παρουσίες φάνηκε ότι ανησύχησαν τους ηλίθιους αστούς που έμεναν στα υπόλοιπα δωμάτια με αποτέλεσμα καποιος μαλάκας αστός Fish να καλέσει την αστυνομία. Δράματα δεν είχαμε για καλή τους τύχη, και μόλις φύγανε τα μπατσικά, το πάρτι συνεχίστηκε σαν να μη συνέβη τίποτα (μαζί με τους μπατσους έφυγαν απο το κτήριο μετά από 5 λεπτά και τα θύματα των διπλανών δωματίων). Tην επόμενη μέρα κατευθυνθήκαμε σε ενα σπίτι ενός συναγωνιστή όπου υπήρξε και το καθιερωμένο BBQ - συζήτηση γύρω απο τη χθεσινή, επική βραδιά. Αυτά έγιναν στο καθιερωμένο πλέον Αustralian ISD, μα και άλλα πολλά που για ευνόητους λόγους δεν μπορούν να αναφερθούν στο παρόν άρθρο (χαχαχα)! Τέλος πρέπει να δωθεί ένα μεγάλο μπράβο σε όσους οργάνωσαν την εξαιρετικη αυτή εκδήλωση, το Blood & Honour Australia, τους Southern Cross Hammerskins και το Crew 38. Αναμένουμε με ανυπομονησία τα επόμενα γεγονότα και ελπίζουμε να είναι όσο πετυχημένα όσο ήταν αυτό της 8/10/10! Μέχρι τότε ψηλά τα λάβαρα! For Ian Stuart. For Blood, Honour, Faith and Folk.
Φαέθων SS
